De vernuftige edelman Don Eugène de la Flandria. Hier is een heerschap dat geen excuses zoekt in een moeilijke jeugd. Op zijn etiket met productinformatie prijkt 'Made in China', van waar hij werd doorverhandeld naar de Vlaamse underground kermis scene. Hij diende aan een schietkraam als prijsbeest, en viel gelukkig in de juiste handen.

Vanuit zijn thuisbasis in Ledeberg, Gent, stort hij zich met volle goesting in de wereld van de mensen. Snuiters, noemt hij ze zelf, omdat ze toch zo verwonderlijk vreemd zijn. Hij is een bon vivant in de knop, een macho met een heel klein hartje op zoek naar de kunst van het savoir-vivre. Maar ook: een jonge wolf, nog vaak struikelend over zijn eigen poten. Wonden likken kan hij als geen ander, en intussen loert hij alweer op een ander avontuur - en een ander chickie.

Soundtrack bij dit berenleven? Muzak!

Meters en meters krullen stroomden me tegemoet, toen ik de deur opendeed. Het was alsof ik een luik onder in Oom Dagoberts pakhuis zou geopend hebben, en dat die daar geen goudstukken in had opgeslagen, maar menselijk haar.

Herejezus, wat een vacht!, was het eerste dat in me opkwam, dáár zou je nog eens een bontmantel van kunnen maken! Ik zag me die bontmantel al voor grof geld verkopen op eBay, en intussen bleven de krullen binnenstromen. Ik werd letterlijk overspoeld. En toen, uiteindelijk, verscheen er toch een lachend gezicht tussen al dat haar. "Ha, die Eugène, man," zei het, "is je snuiterin toevallig thuis?" "Pwfe is ..." Ik plukte een haarbal uit m'n mond en hernam: "Ze is boven. Kom erin!"

De krullen dansten langs me heen, het salon in, en ze hadden een lange zwiepende vlecht bij de hand. Madeliefjes schoten van tussen de voegen van de tegelvloer waar deze snuiters de grond aanraakten. Plots rook het ook heel erg naar patchoeli.

In de loop van de namiddag leerde ik dit: langharig tuig is cool. Ze laten je zelfs hun chick neuzen! Free love and all that jazz, hè.

Ik werd wakker met een brede grijns op mijn gezicht. Het was de eerste dag van mijn nieuwe leven. Een leven vol hete chickies! Aaahhh, ik kon het getik van hun hakken op de straatstenen al horen en hun lange wapperende haren al ruiken ... Ik sprong uit bed en in mijn pimp cape en ging de straat op. Het was ronduit heerlijk, beste lezers! Waar ik ook kwam, ze vielen met bosjes voor me in zwijm. Eentje bleef me zelfs urenlang achtervolgen! Kortom, de chickiesteller maakte overuren.

Er kon natuurlijk maar één de koningin van de dag zijn. Deze schoonheid nam ik mee naar huis om haar eens lekker te verwennen. Ik zal niet tot in de details treden, maar dit kan ik jullie wel verklappen: ze kirde van plezier!



( Chick 15, zelfs nog mooier dan de parel aan een gouden snoer! )

Vandaag zat ik op een terrasje op de Graslei, aandachtig te kauwen op een blaadje sla. En toen kwam er plots zo'n afgetrainde klojo aangewandeld met een prachtig vrouwtje in de ene hand en een even prachtige pimp cane in de andere hand. Ze kwamen aan het tafeltje naast het mijne zitten, heel dicht bij elkaar, en lepelden met een stel ellenlange lepels - bijna zo lang als haar benen - samen traag een coupe pêche Melba leeg. En elkaar ook, met hun blikken.

Zij deed minstens drie keer per week een uurtje Zumba, dat was duidelijk. Waarschijnlijk met een stel vriendinnen. God, wat was hij een gelukzak. Als je eenmaal één Zumba chick te pakken krijgt, dan ben je vertrokken. Op een onbewaakt moment kaap je even haar adresboekje en dan heb je zo veel telefoonnummers dat het je gaat duizelen. Aan de vergenoegde blik op zijn gezicht was duidelijk te zien dat hij haar adresboekje bijna binnen zijn bereik wist. "Nog even, nog even", zag je hem denken. De kleur van mijn sla sloeg over van het bord op mijn gezicht.

En toen zag ik in een flits zijn pimp cane en hoe zij zijn pimp cane zelfverzekerd beetpakte, en hoe hij toeliet dat zij die beetpakte, en hoe niemand anders zag dat hij toeliet dat zij die beetpakte, want het gebeurde onder tafel. Het was perfect.

Ik sprong op van mijn stoel en vluchtte weg, weg van hen, weg van mijn sla, weg van mijn idiote beslissing om te diëten, weg van de Graslei, ver weg van de mensen, ver weg uit de stad. Ik rende en rende en rende en de tranen striemden over mijn gezicht.

Pas toen ik in een bos belandde, kwam ik tot rust. De bomen leken allerlei onverstaanbare maar lieve dingen te fluisteren. En toen ik hen knuffelde, leek het alsof zij mij terugknuffelden en alsof iets groters ons ook knuffelde. Dat was fijn. Ik voelde me ... opgenomen. En nee, niet in een ziekenhuis.



( The trees are my homies. )



Zo, in het late avondlicht, tussen de bomen en de eekhoorns, vond ik dan eindelijk de sleutel tot onweerstaanbaar succes bij de vrouwtjes. Je moet hen begrijpen, écht begrijpen. En daarvoor moet je weten wat het is om op dieet te zijn.

Ik weet wat het is om van je pompelmoes omlaag te kijken naar je buikje, die gigantische pompoen. En dat, dat maakt me pas écht de onweerstaanbare machoman (nachoman zeker!, nvdr). Morgen neem ik de proef op de som en begeef ik me tussen de chicks out there on the street. Ik breng uiteraard verslag uit, daar kunnen jullie van op aan!

Deze ochtend zat ik weer aan het ontbijt met m'n neus boven een halve pompelmoes. M'n maag gromde uit volle borst, maar gelukkig viel niet snel daarna de oude koelkast zwaar ronkend in. Vóór ik op dieet ging, was ik van plan geweest de ouwe knar te vervangen, maar intussen heb ik die volle bariton leren appreciëren. Zo'n hippe Amerikaanse kast zou m'n maag nooit kunnen overstemmen - tenzij ik de hele tijd m'n glas met rinkelende ijsblokjes zou bijvullen, maar ijs in je dampende groene thee is toch ook niet je dat.

Deze ochtend ging er echter iets mis. Mijn teerbeminde koelkast slaagde er niet in mijn grommende maag te overstemmen - de gesprekken wel nog steeds, maar niet m'n grommende maag. Het grauwen en grollen zwol vol aan en nam weer af, als het kermen van een oud viswijf dat het huis rondpikkelt van de ene naar de andere kamer maar wiens emmerende stem je altijd maar blijft horen. Het holle grommen echode in m'n oren en resoneerde in m'n hele lijf. Ik voelde hoe ik langzaam in een lege struiptrekkende maag veranderde. De zoute tranen drupten op m'n halve pompelmoes. Net goed, dacht ik verbitterd, dan krijgt dat onding misschien eindelijk wat smaak.

Met de halve pompelmoes achter de kiezen trok ik somber naar het park. Ik ging op het bruggetje zitten om naar m'n reflectie in het water te staren - en naar de reflectie van m'n ellendige buikje.



( But then all of a sudden ... )